Neĝo: Frederick Phillip Grove. Translator: Bruce Arthur

Aŭthor: Frederick Phillip Grove

Translator: Bruce Arthur

 

Page 1

Proksime  al la mateno, la neĝoŝtormo estis finiĝinta, sed ankoraŭ ne estis taglumo. Nenombreblaj steloj brilegis suen blu-nigra ĉielo tiel ke la ĉielo aspektis brila kaj firma kie kutime ĉe la nordaj stepoj de Ameriko dum mezvintroj noktoj kiam la termometro montras la plejmalaltajn temperaturojn.

En la okcidento, la stelaro Oriono iras malsupren en la direkto al la horizonto. Estis inter la kvina kaj la sesa horo.

En la arbed-rando de la Granda Marĉo, ŝirmata fare de densaj sed nudaj aroj de tremoloj, domo granda staris.  Ĝi estis konstruita de trunkoj, blank-ŝmirita kaj fortika-fraŭla kolonianto konstruus tian domon nur se li antaŭvidus edziĝon. Ankaŭ ĝi aspektis glacie malvarmega, frostigita en la nokto.  Eĉ ne spiro moviĝis tie; maldika fadeno de fumo blankeca, etendiĝanta ĝis la nivelo de la arboj supraĵoj aspektis kvazaŭ ĝi pendas en la fumtubon anstataŭ esti veninta el ĝi.

Tra la dika neĝo en la korto, nove premita, viro luktis por iri en la direkto al la pordo.  Kiam li alvenis tien, li frapis kaj frapis, komence frapitante per siaj fingroartikoj kaj sekve batante per siaj pugnoj.

 

Page 2

Pasis du-tri  minutoj.  Tiam estis sono en la domo, kvazaŭ iu komencas moviĝi, ellitiĝas.

La ulo sur la pordŝtupo – viro mezgranda kaj maldika kun ŝafofela jako, altaj kaŭĉukaj botoj en kiujn ŝoviĝis en ekstromaĵoj pantalonoj, kaj kaskedo kun orel-kovriloj-staris kaj atendis.  Li kliniĝis kaj la manoj estis en la poŝoj de la mallonga jako, kvazaŭ la viro deziris esti kiel eble

plejmalgranda surfaco kiun povus ataki la malvarmego.  Por forigi la sekan polv-similan neĝon de ĉiu fendo de siaj botoj kaj  pantalonon, li frapis la piedojn sur la tero.  La mento estos retirita en la supre-falditan kolumon- sur la pintoj de la kolumo liaj spiroj kreis dikan tavolon de prujno.

Finfini oni deŝovis riglilon

Vira vizaĝo elrigardis, apenaŭ videbla en la lumo de la steloj.

Tiam la pordo malfermiĝis, kun zorgiga sensono, la ulo iris de ekstere endomon, ankoraŭ frapante la piedojn.

Eĉ ne unu vorto paroliĝis ĝis la pordo estis fermita.

 

Page 3

Tiam voĉo aŭdiĝis tra la malvarmego kaj malgaja mallumo de la ĉambro.

“Redcliff ne venis hejmon.  Li iris al la urbeto je proksimume la tagmezo, kaj oni antaŭvidis ke li revenos ĝis noktomezo. Ni timas ke li perdiĝis.”

La alia viro, tute nevidebla en la mallumo, aŭskultis, kun dentoj klakantaj pro la malvarmego, kaj diris, “Ĉu vi certas ke li foriris de la urbeto?”

“Nu,” diris la vizitanto heziteme,”unu el liaj ĉevaloj venis al la korto.”

“Ĉu unu al liaj ĉevaloj?”

“Jes, unu el tiuj per kiuj li veturis. La virino lukti venis al mia hejmo por peti helpon.”

La dom-posedanto ne parolis denove.  Li iris tra la mallumo ĝis la pordo ĉe la malantaŭo kaj malfermis ĝin. Tie li palpis por trovi alumetojn, kaj trovinte ilin, li ekbruligis lampon.  En la ĉambro staris granda forno, karb-forno tia kia nutras sin;

 

page 4

sed la uzata brulaĵo estis ligno.  Li malfermis la aer-klapojn kaj forskuis la cindrojn de la krado. Estis  du granda picoj de piceo en la fajrujo, brulante malrapide dum la nokto.  Post malpli ol minuto, ili bruliĝis rapide kaj varme.

La vizitanto eniris, palpebrumante en la lumo de la lampo, kaj rigardis.  Post malmultaj minutoj, la varmo de la formo senteblis.

“Mi vokos al Bill,” diris la dom-posedanto.  Li mem estis mez-alta aŭ iomete plialta, sed havis larĝegajn ŝultrojn: korpo taŭga por levi pezaĵojn.  Kompare, la alia viro aspektis malgranda, malforta, nana.

Li iris el la ĉambro, reirante tra la malvarmega nuda koridoro antaŭe, kaj iris supren al la alia etaĝo.

Kelkajn minutojn pliposte, alta maldika, bonkorpa junulo rapide eniris la ĉambron, kie atendas la vizitanto.  Bill, la dungito de Carroll surhavis nur siajn subvestojn, kaj li portis brake siajn aliajn vestojn. Sen malŝpari tempon,

 

page 5

li saltis, frapis la piedojn kaj svingis la brakojn, kaj li komencis vesti sin.

Li salutis la vizitanton.  “Saluton, Mike! Kion diras al mi Abe? Redcliff perdiĝis, ĉu jes?

“Ŝajne jes,” diris Mike malvigle.                                                            I’d have waited in town

“Ho,” Bill diris, “Tio ne surprizus min. Ĉu dum tia ŝtormo? Mi atendus en la urbeto! ^ Mi certa ne komencus veturi dum tia vetero!”

“Li ne komencis ĝis malfrue posttagmeze,” diris Mike Sobotski tremante.

“Ne. Kaj  ne daŭris longa,” akorde diris Bill, metante la rimenojn de sia surtuto sur siajn ŝultrojn.  “ Sed dum la ŝtormo daŭris…..”

Pracizi tiam reeniris Abe Carroll, la bien-posedanto, kun ŝofofela jako, pelta kaskedo kaj longa lana koltuko sur la brako.  Estis severa mieno sur  lia profunde liniita, okul-frapa kvadrata vizaĝo dum li tenis la enflankon de sia ŝofa felo apud la forno por varmigi ĝin.

Page 6

Post tio li senvorte surmetis ĝin atente.

Mike Sobotski ankoraŭ staris kliniĝinte, tremante, kvankam li estis ĉe la alia flanko de la forno kun malferma jako, kaptante kiel eble plej multe da varmo.

Abe finis vesti sin, movante la korpon kiel eble plej malmulte, kaj li iris en la direkto al la pordo. Irante preter Bill, li etendis kiu tuŝis la brakon de la junulo.

“ni iru,”li diris;  kaj al la alia viro li diris, indikanta al la fornon, “Fermu la aer-klapojn.”

kelkajn minutojn pliposte, antaŭ la domo estis sono de ĉevaloj leviĝantaj kaj snufegantaj…….

Mike butonumis sian jakon kaj tiris siajn mufgantojn sur la manojn, kaj li eliris.

Ili sidis sur senselajn ĉevalojn.  Abe kondukis, kaj ili kuris tra la novaj neĝodunoj en la korto kaj iris tra la pordego al la vojo.  Ĉi tie ili ne plu estis ŝirmataj fare de aroj de arboj,

 

page 7

kaj malforta sed malvarmega vento de la nord-okcidento blovis kontraŭ iliaj vizaĵoj kaj sentiĝis kvazaŭ tranĉantoj tranĉiletoj.

Abe pikis siajn kalkanojn en la flankojn de lia leviĝanta ĉvalo. La ĉevalo ne volis obei al Abe ĉar Abe volis iri de la vojo kaj iri trans sovaĝa tero al la nord-okcidento.

La mallumo ankoraŭ estis kvazaŭ  nigra inko, kvankam tie-tie la surfacoj de la dunoj, kie la  neĝa surfaco frontis al la taŭga direkto, spegulis malbrite la stelan lumon.  La dunoj altis ses aŭ ok futojn, kelkloki dek futojn, kaj la neĝo denove moviĝas supren trans la surfaco de la dumoj ĉar ĝi estis tiel malpeza kun etaj eroj.  Ĝi plenigon la spurojn post duona horo.  Kiam la ĉevaloj kuris tra la dunoj, la neĝeroj leviĝis nube, flugante supen la ĉevaloj kaj rajdantoj.

Post malpli ol duona horo, ili venis al du trunkaj konstruaĵoj, kiuj aspektis kvazaŭ ili sidas sur la neĝo kiel hundoj.  Post eniri la korton per pordego, ili iris preter unu el la konstruaĵoj

 

page 8

 

kaj ili iris en la direkto al la alia, kiu estis malgranda brut-domo.    Kun la ĉevaloj snufegante ili haltis ĉe la flanko ŝirmata kontraŭ la vento.

Mike deĉevaliĝis kaj li ĵetis la kolbridon de sia ĉevalo al Bill.  Li iris al la domo, kiu staris proksimume cent futojn for. Ĉi tiu dometo estis eĉ pli malgranda ol la brut-domo, eble dek du futoj kaj dek kvin futoj laŭ larĝo kaj longo.  De ties fumtubo, dika blanka plumo de fumo blovi al la sud-oriento.

Mike revenis kun port-lampo. La aliaj du saltis al la tero kaj ili malfermis la pordon por rigardi atente la ĉevalon,  kiun la virino estra permesinta eniri.

La ĉevalo tie estis, ankoraŭ eksitita, snufeganta pro la ĉirkaŭsaltantaj lumo kaj mallumo de la lampo.  La okuloj de la ĉevalo estis sovaĝaj, ĝiaj naztruoj dilatiĝintaj, kaj ĝin kovris blanka prujno. Sur ĝi estis la tuta jungilaro, kvankam la tir-rimenoj estis ligitaj al la dorsozono.

“Li lasis lin foriri.” diris Mike, rigardante ĉi tiujn indikojn.

 

Page 9

” Sajnes ke li haltis kaj maljungis lin.”

” Sendube li kaptiĝis en duno,” diris Bill akorde.

” Kaj provis piediri,” aldonis Abe.

Dum proksimume minuto ili staris sensone; ĉiu pensadis proprajn malgajajn pensojn.  Strangaj , ardantaj nubetoj venis malregule el la naz-truoj de la ĉevalo en la domo.

” Mi iris por akiri la malgrandan glit-veturilon,” diris finfine Abe.

” Mi akiros ĝin,” ofertis Bill. ” Mi kunprenos tiujn du ĉevalojn.  Ni restigos la junan ĉvalinon ĉi tie  en la brut-domo.

” Bone.”

Bill denove surĉevaliĝis kaj kondukis la ĉevalon de Abe, malaperis en la nokton.

Abe kaj Mike ligis la junan ĉevalinon kaj la alian ĉevalon ties staloj, eliris kaj fermis la pordon kaj sekve turnis sin  al domo.

Tie, per la lumo de malgranda lampo kerosena, ili vidis

 

page 10

la virinon, kiu sidas apud la forno, pala, tremanta, dent-klakanta.  Ŝi provas varmigi la manojn, kiuj estis malvarmegaj pro febro, kaj per malbrilaj okuloj ŝi rigardis la virojn kiam ili eniris.

La infanoj dormas.  La plejmaljuna, kiu estis knabino, kuŝas sur la planko kun kovrilo ĉirkaŭ si kaj volviĝinta kiel hundo.  La kvar aliaj kuŝas sur mallarĝa lito kun fojno anstataŭ matraco; du kuŝas ĉe la kap-fino de la lito kaj la aliaj du ĉe la pied-fino.  La infaneto kuŝas sur ( ne en )  ia lulilo farita de larĝa tabulo kiu pendas per maldikaj ŝnuroj de la stanga tegmento de la dometo.

La alia lito estis malplena kaj neordigita.  La aero estis sufoka pro la nokto plena je elspiroj.

” Ni serĉos lin,” diris Mike mallaŭte.  “Ni sendis iun por akiri malgrandan glitveturilon.  Li sendube provis piediri.”

La virino ne respondis.  Ŝi sidis kaj tremis.

” Ni kunprenos iujn kovrilojn,” Mike diris, “kaj iom da viskio se vi havas tion en la domo.”

 

About the author : Wally du Temple

Books written by Wally du Temple are sold by friesenpress.com where author information is available in English.